Szkoła nie jest przystankiem. Jest drogą, która otwiera się na coraz to nowe horyzonty do zdobycia.

                                                                                                                                                        C. Freinet

 

Pozwólcie dziecku wyruszać w podróże odkrywcze, czasem trudne, 

ale pozwalające znaleźć taki pokarm, jaki będzie dla niego pożywny. 

C. Freinet

Celestyn Freinet - biografia

            Celestyn Freinet jest jednym z najwybitniejszych pedagogów nowatorów XX wieku. Urodził się 15 października 1896 roku w małej wiosce prowansalskiej Gars, w biednej rodzinie chłopskiej. Ze środowiska wyniósł umiejętność bliskiego współżycia z przyrodą, zdrowy, chłopski rozsądek i nawyk wytrwałej, upartej pracowitości.

Jego droga życiowa nie była łatwa. Nie ukończywszy szkoły nauczycielskiej został wciągnięty w wir pierwszej wojny światowej. Powrócił z niej do domu z uszkodzonymi płucami i wyrokiem lekarzy, którzy uznali go za inwalidę bez żadnych szans na odzyskanie zdrowia. Dwudziestoletni Celstyn podjął ważną decyzję: "Jeżeli mam żyć tak krótko, to przynajmniej chcę zrobić coś pożytecznego" i objął posadę nauczyciela. Jego przygotowanie do zawodu było tak skromne, że intuicyjnie zaczyął wprowadzać do klasy kolejne innowacje organizacyjne i metodyczne, opierając się głównie na obserwacji swych uczniów, poznaniu ich zainteresowań, na ich reakcjach i wypowiedziach. Codziennie wyprowadzał dzieci ze szkoły na krótkie wycieczki, umożliwiające im dokonywanie obserwacji przyrodniczych, przyglądanie się ludziom oraz zbieranie informacji o ich zajęciach i sposobie życia. Jednocześnie dokształcał się szukając w książkach odpowiedzi na nurtujące go problemy. Czytał dzieła mistrzów, a sam zapisywał swoje przeżycia i spostrzeżenia. 
      Celestyn Freinet nie ograniczał się do pracy w szkole. Organizował w swojej wsi ruch spółdzielczy, zachęcał mieszkańców do budowy dróg, unowocześniania środków produkcji, do elektryfikacji. Pełnił także przez wiele lat funkcję sekretarza Ligi Obrony Praw Dziecka.

       Druga wojna światowa wyrwała Freineta z twórczej pracy. Internowany w obozie, nękany chorobą Celestyn Freinet nie poddawał się i pisał szkic swojej przyszłej dwutomowej pracy: "Zarys psychologii stosowanej w wychowaniu", która stanowi teoretyczną podstawę jego całej koncepcji pedagogicznej. 
       Po licznych interwencjach przyjaciół został zwolniony z obozu. Po okresie rekonwalescencji stanął na czele oddziału partyzanckiego w Alpach śródziemnomorskich i walczył aż do odzyskania niepodległości przez Francję. Po wojnie kontynuował swoje dzieło odnowy szkoły ludowej, przygotowując nieustannie zespół swych kontynuatorów. Zmarł w 1966 roku w wieku siedemdziesięciu lat.

Metoda Celestyna Freinet'a

  C. Freinet wychodził ze słusznego założenia, że człowiek zmienia się i rozwija w ciągu całego życia. W swych publikacjach nawoływał do lepszego poznania potrzeb dziecka, a przede wszystkim do zmiany stosunków między nauczycielem a uczniem. Od nauczycieli domagał się zaangażowania, odpowiedzialności i twórczości. Punktem wyjścia pedagogiki Freineta była troska o dziecko i udzielenie mu takiej pomocy, jaka może mu zapewnić maksymalny rozwój osobowości
   Koncepcja pedagogiczna Celestyna Freineta jest przykładem założeń dydaktyczno - wychowawczych szkoły twórczej. Współczesna edukacja w coraz większym stopniu dąży do kształcenia uczniów kreatywnych, otwartych na zmiany zachodzące w otaczającej ich rzeczywistości i aktywnie w niej uczestniczących. Bardzo ważną rolę pełni tu nauczyciel. To wychowawca jest osobą, która organizuje życie wewnątrz klasy, wyzwala zainteresowania i pomysły uczniów, dostarcza im potrzebnych informacji, materiałów i narzędzi. W razie potrzeby udziela wskazówek technicznych, chroni przed niepowodzeniem, pomaga w trudnościach, obiektywnie ocenia wysiłki dzieci.

Najważniejsze elementy koncepcji pedagogicznej Celestyna Freinet'a

  • swobodna ekspresja jako punkt wyjściowy procesu dydaktycznego, wykorzystanie ekspresji dziecka do wyzwolenia postawy twórczej w różnych dziedzinach życia i jako źródła poznania dzieci przez nauczyciela,
  • indywidualizacja w procesie wychowania i nauczania w celu wykrywania oraz rozwijania uzdolnień i zainteresowań dzieci przy jednoczesnym korygowaniu niewłaściwych postaw przez włączenie dziecka do grupy rówieśników,
  • naturalny proces zdobywania doświadczeń,
  • nauczyciel to partner współdziałający z dziećmi i animator ich samodzielnych poszukiwań,
  • organizowanie dzieciom szerokich kontaktów zbliższym i dalszym środowiskiem społecznym, przyrodniczym i kulturowym w celu rozbudzenia ich zainteresowań i ciekawości twórczej oraz umożliwienia im aktywnego uczestnictwa w życiu (wycieczki, spacery, wywiady, spotkania z rówieśnikami oraz ciekawymi ludźmi dorosłymi),
  • przyjęcie założenia, że zabawa to praca i odwrotnie - praca to zabawa,
  • wychowanie przez pracę - samodzielna praca dzieci, a także ukierunkowana przez nauczyciela (doświadczenia poszukujące, eksperymentowane, rozwiązywanie problemów, fiszki autokorektywne), umożliwia dzieciom dokonywanie samodzielnych doświadczeń oraz odczuwanie różnych przeżyć wynikających z własnego wysiłku; zaspakaja potrzebę własnej aktywności dzieci, przygotowuje je do twórczego udziału w pracy środowiska i uczy szacunku dla ludzkiego trudu,
  • planowanie pracy - przy aktywnym udziale dzieci, zgodnie           z programem wychowawczo-dydaktycznym, ale z równoczesnym uwzględnieniem zainteresowań dzieci; planowanie pracy obejmuje zarówno plan miesięczny sporządzony przez nauczyciela (zawiera konkretne propozycje prac do wyboru przez dzieci) oraz indywidualne plany tygodniowe samodzielnie przygotowane przez poszczególne dzieci (każde dziecko wybiera zadanie, które chce wykonać; pomoc nauczyciela polega na wskazaniu, gdzie można znaleźć materiały źródłowe),
  • kontrola i ocena pracy - biorą w niej udział wszystkie dzieci           i nauczyciel; ocena dotyczy poziomu zadań, jakości i sposobu ich wykonania, obejmuje zarówno wysiłek jaki każde dziecko włożyło w ich wykonanie, jak i efekty jakie uzyskało.

Stosowanie następujących technik pracy:
  • swobodne teksty i drukarnia jako podstawa do nauki języka ojczystego, źródło poznania dziecka, punkt wyjścia do dalszej pracy i rozwijania zainteresowań,
  • doświadczenia poszukujące jako podstawa do samodzielnej pracy uczniów,
  • planowanie pracy indywidualnej i zespołowej przez dzieci pod kierunkiem nauczyciela oraz nowe formy oceny pracy i kontroli jako podstawa do wykształcenia nawyku samokontroli oraz samooceny,
  • swobodna ekspresja twórcza (plastyczna, muzyczna, ruchowa, słowna), gazetka wychowawcza umożliwiająca swobodne wyrażanie sądów i opinii w dotyczących różnorodnych spraw związanych z życiem w grupie.
Kreator strony - przetestuj